Vandaag moet ik hersolliciteren voor een vaste positie op mijn huidige job.

De laatste weken spraken steeds meer mensen die ik via mijn werk ken me erover aan op recepties. Het vreemde is dat ze kritische vragen stellen over hoe ik mijn toekomst zie. Op zich wel cool dat ze me capabel genoeg achten om nieuwe richtingen en uitdagingen op te zoeken en niet hopen dat ik op de plek blijf zitten waar ik veel voor hen kan betekenen.

Momenteel is mijn job echter uitdagend en afwisselend genoeg. Ik doe hem dolgraag dus ik denk niet aan switchen. Dat maakt het sollicitatieproces des te spannender want als ik niet als beste uit de bus kom op het einde van de rit, moet ik zowiezo op zoek naar ander werk.

Duimen...

t moest er eens vankomen. "Nee tis geen zij, tis een hij". Met die simpele woordjes was mijn coming out tijdens de lunchpauze een feit. De reacties waren positief.

Tegen het einde van de namiddag zal het nieuws waarschijnlijk zich al verder verspreid hebben want met onze secretaresse en een andere roddeltante aan tafel hoef ik het zelf niet meer rond te bazuinen.

Vreemd eigenlijk dat het hier twee jaar geduurd heeft, maar de minder persoonlijke band met de collega's heeft daar veel mee te maken.

Ik keek nog even naar de Brusselse skyline vanop het 23e. Het uitzicht waar iedereen bij een eerste aanblik zo enthousiast over was, daar ben ik na 2 jaar zo gewoon aan geworden dat ik het misschien ga missen En toen trok ik de deur voor een laatste keer achter me dicht.

De laatste metro was zo aangenaam met zijn zeer bruuske rem en zijn onverklaarde 5 minuten stilstand dat ik er met blijheid afscheid van nam.

Na het uitstappen werd voor het eerst mijn MIVB abonnement gecontroleerd. The last was a first

Nog even rondkijken in brussel Zuid en dan waren we weg

Maandag brengt de verandering.
Ik heb een dagelijks afspraakje met Brussel Noord...

"Fuck" zei ik iets te luidop vanmorgen op de trein toen ik de krant openplooide en schuin de voorpagina overliep. Het nieuws op de voorpagina deed me nogal hard wakker worden.

We stonden vermeld als één van de waarschijnlijke borrelhapjes van fase 1 van de staatshervorming van Leterme. Iets wat niet allen drastisch mijn huidige job en mijn werkomgeving (inclusief collega's) gaat veranderen, maar ook mijn loon drastisch gaat reduceren. Het vooruitzicht op deze plotse verandering stemde me somber.

Een regionalisering is eigenlijk niet logisch, maar wanneer is een staatshervorming dat wel. De Europese Commissie pleit de laatste maanden duidelijk voor een harmonisering van deze beleidstak tussen de verschillende lidstaten en we gaan het in België nog eens diversifiëren tussen gewesten.

Mijn belangrijke vergadering is vandaag behoorlijk in het honderd gelopen. Een kwartier na de start viel plots de stroom uit, dus dan gingen we maar zonder slides en in het halfdonker verder met de presentatie.

De aankondiging via de intercom dat we de liften niet meer mochten gebruiken en dat er aan de elektriciteit niet mochten gebruiken in 3 talen namen we er dan ook maar bij.

Na 45 minuten zonder elektriciteit ging plots het brandalarm af. Aangezien het op een ongewoon tijdstip was en er renovatiewerken aan de lift bezig waren, dacht ik meteen dat het geen brandoefening was.

Dus ik evacueerde de vergaderzaal en gidste hen langs de trap 22 verdiepingen naar beneden. Onderweg kwamen we de veiligheidsverantwoordelijken tegen die door hen nerveusiteit uitstraalden dat het geen oefening was.

Tien minuten later (er was dan ook een kleine file) stonden we aan de uitgang. De vergadering uitstellen was geen optie en we hadden ook geen zin om te wachten tot het gebouw vrij gegeven wordt, dus we zochten een café in de buurt en zetten daar de vergadering primitief verder.

Ondanks alles... liep de vergadering nog goed af. Maar de laatste volledige werkweek op onze huidige locatie is alleszins spannend.

PS> anderhalf uur na het brandalarm werd de toren terug vrijgegeven. volgens onze secretaresses gaat het brandalarm automatisch af na een uur zonder elektriciteit. volgens de kassierster in onze resto was er een gasontploffing in de lift.
PS2> indien het tweede scenario klopt, hoop ik dat we de komende 5 werkdagen in bxl nog overleven ;-)

Na al de modder over onze zogezegde incompetentie en hypocrisie is het leuk om een pluim te krijgen van de Europese Commissie. :-)

Daar drinken we champagne op! :hik:

En straks nog wat alcohol om mijn franstalig journaal-interview zo snel mogelijk te vergeten. Wat een gestotter was me dat... kDenk dat ik de komende weken mijn kop in Wallonie niet laat zien.

De pendelellende van dinsdag bleek geen uitzondering, want vorige week was het elke dag prijs. Lang leve het lot van een pendelaar na de nieuwe dienstregeling:

- elke morgen 5 à 10 minuten langer wachten op de trein omdat ze in Brugge blijkbaar langer dan voorzien nodig hebben om de nieuwe dubbeldekkers samen te voegen

- opstopping bij het binnenrijden van brussel waardoor iedereen aan een slakkengangetje aankomt en er nog 10 minuten vertraging bijkomt

- vrijdagavond was de trein van 17.24 naar antwerpen afgeschaft, de volgende trein van 17.35 was aangekondigd met 5à10 minuten vertraging maar uiteindelijk werd het 20 minuten wachten op een ijskoud perron. ik kwam uiteindelijk 50min later dan voorzien in antwerpen aan want er zat nog een stoptrein voor ons...

Als extraatje reden dinsdagavond en woensdagmorgen de metro's ook niet. Je zou voor minder een dag thuiswerk beginnen aanvragen.

Hopelijk volgende week beter?

We zitten met een mol. De geniepige onderkruip(st)er zal echter niet lang verborgen blijven want met Sherlock Holmes achtige tactieken gaan we het spoor onderzoeken....

De afgelopen dagen is duidelijk geworden dat er iemand dingen uit mijn dossiers lekt in de pers vooraleer ze bekend gemaakt mochten worden. Op basis van de gelekte informatie heb ik de indruk dat het intern gezocht moet worden.

De zoektocht kan beginnen...

kheb de laatste weken weinig geblogd met een werkweek van 55u is het nogal moeilijk om nog wat tijd en energie te vinden voor een postje. het ding was gisteren eindelijk af en de pers sprong er al snel op...

mijn irritatie startte echter bij het eerste artikel dat ik tegenkwam, want het stond vol met verkeerde gegevens. voor een internetjournalist is het nachecken van fouten blijkbaar geen prioriteit, zelfs niet als professional in je naam staat ;-)

khad dan maar een vriendelijk corrigerend mailtje naar hun redactie gestuurd, maar blijkbaar werkt het adres dat op de site staat niet. hmm... waar is de professionaliteit?

benieuwd of de geschreven pers morgen minder fouten maakt...

Het stereotype van een eenzame ict'er die zijn werktijd stilletjes slijt achter een computer, moet worden bijgesteld. Uit onderzoek blijkt dat Amerikaanse it'ers regelmatig in slaap vallen, collega's zoenen en alcohol drinken op het werk.

En nu een sexy mannelijke collega vinden om te zoenen...

(via)

“Hoi, ik wou even vaarwel zeggen” zei ze via de telefoon. Ik vroeg naar waar ze ging...

Het lijkt vreemd dat externe werkcontacten die je amper kent en enkel sporadisch ziet in een muffe vergaderzaal de moeite doen om vaarwel te zeggen en je te bedanken voor de constructieve samenwerking.

De babbel werd iets persoonlijker dan gewoonlijk en we babbelden over onze vakantieplannen, onze toekomst en elkaar misschien ooit es terug zien in een andere situatie.

Ik apprecieerde haar geste, want het geeft het gevoel dat je goed bezig bent en de andere kant jouw aanpak wel waardeert.

Heb jij dat ook dat de laatste dagen voor je op vakantie vertrekt alles samen komt op je werk en opeens iedereen jou nodig heeft. Heeft iedereen een soort radar die zegt och die vertrekt op vakantie, laten we er nog even alles uitpersen zodat hij met een grote smile beseft dat het eindelijk vakantie is.

3 deadlines afgewerkt, met 5 verschillende mensen minstens 2 keer getelefoneerd, anderhalf uur onderonsje met de voorzitter en dan nog lopen naar het perron om mijn trein net op tijd te halen.

compleet afgepeigerd ben ik in mijn zetel geploft, maar eigenlijk ben ik best wel tevreden over wat ik allemaal heb kunnen doen vandaag.

hopelijk wordt morgen iets rustiger...

Net wakker... Vannacht om 2u thuis gekomen van een business tripke naar Lissabon. Als ik over buitenlandse missies begin, dan krijg je vaak een reactie van "gelukzak". De meeste beseffen echter niet dat het keihard werken is.

Op anderhalve dag Portugal heb ik 14u vergaderd en dan nog es samen gedineerd met de Europese collega's en behalve doping in de koers en muziekfestivals ging het daar ook grotendeels over werk.

Op zich vind ik het wel leuk om met Europse collega's van gedacht te wisselen over waar we mee bezig zijn en ook eens een ander inzicht in Europese actualiteit en diversiteit is best aangenaam, maar het is en blijft keihard werken.

Chance dat ik vandaag een dagje congé heb...

Na bijna anderhalf jaar op mijn job weet niemand dat ik homo ben. De kans is er wel geweest maar ik heb steeds ontwijkend of onzijdig geantwoord op vragen zoals "heb jij een vriendin?" en "heb je al relaties gehad?", maar vandaag heb ik toch een loopje met de waarheid genomen om het te verbergen.

En ik snap eigenlijk niet goed waarom ik het niet durf te zeggen? Want de kans is klein dat mijn baasje slecht gaat reageren. Misschien sommige collega's wel, vooral die twintiger die niet naar Brokeback Mountain wou omwille van de twee kussende mannen, maar op zich mag dat geen reden zijn.

Op mijn vorige job kwam ik behoorlijk snel uit de kast. De persoonlijke band was ook wel zo sterk dat ik mij schuldig voelde omdat ik zo lang gewacht had, maar nu heb ik dat totaal niet. Zij vertellen amper iets over hun leven, waarom moet ik het dan rondbazuinen? Dus ik stel het uit en uit...

Zijn wij verplicht om onze coming out te doen als voorbeeldfunctie, om de holebi-aanvaarding te verhogen? Misschien wel...

Misschien moet ik mijn leugentje wel gaan rechtzetten en aan mijn baasje toegeven dat ik toch op nationaal niveau in het jeugdwerk actief was. Ze zal zich wel niet verslikken als ik "Wel Jong Niet Hetero" laat vallen zeker.

Vrijdag konden we voorafgaand aan het personeelsfeest een workshop Afrikaanse dans of Djembé kiezen. Uiteindelijk heb ik met 6 andere durvers voor de dans gekozen. Bij tropische temperaturen op de zolderverdieping kregen we de basisstappen aangeleerd en zelfs met mijn 2 linkervoeten lukte het behoorlijk.

Best wel teambuildend zo'n dansworkshop. Je leert eens andere collega's kennen, waar je anders amper mee in contact komt.

Ik ging er eens een rustig weekje van maken. Maandagmorgen had ik nog een lege sociale agenda voor de hele week, want met al de deadlines nu maandag was er voldoende tijd vrij gemaakt om indien nodig overuurtjes te kunnen maken.

Mijn agenda is op de één of andere manier elke avond lekker vol geraakt. Na 'Dagen zonder lief' en een quiche-etentje maandagavond hebben mijn vrienden me nog getrakteerd op een Heroes-avondje (de volgende drie afleveringen zijn echt wel verrassend, verslavend en spannend), een cafe-avondje om te kletsen over liefde en rare kantjes, een kitchy Eurosong-avondje en een housewarming, die nog uitgelopen is tot in de vroege uurtjes van zaterdagmorgen.

Tis echter geen 'All play and no work' geworden. De deadlines vorderen lekker... Ik heb indruk dat ik efficient ben/word. Sommige collega's denken dat ik gigantisch veel overuren maak, maar als je lekker doorwerkt en niet teveel tettert dan krijg je eigenlijk gigantisch veel gedaan binnen de normale werkuren ;-)

Het leven kan soms rare wendingen nemen... deze week was ik nog aan het klagen tegen mijn baasje dat ik moest hersolliciteren voor de job die ik nu doe. kvoel me best gelukkig momenteel met mijn contract en meer werkzekerheid hoef ik niet, maar ik word nu wel verplicht om voor een vaste positie te gaan, want ze willen geen contractuelen meer. dus ofwel slaag ik voor het examen in de herfst ofwel sta ik op straat. wat nogal een mottige situatie is.

vandaag kwam ik echter te weten dat mijn baasje naar alle waarschijnlijkheid ook mag hersolliciteren. tkan soms verkeren. tzal de werksfeer wel niet ten goede komen aangezien we als een schip zonder kapitein verder moeten.

Ook de onzekerheid voor mij neemt toe, want het huidig bestuur is tevreden over mijn prestaties dus bij een nieuw bestuur moet ik me opnieuw bewijzen. dat zorgt er natuurlijk wel voor dat mijn kansen slinken bij die hersollicitatie. ik heb nu een job die ik graag doe en waarin ik me goed bij voel dus ik heb echt geen zin om ander werk te gaan zoeken.

tIs me al het weekje geweest.

Khad donderdag 3 deadlines op het werk, waarvan mijn groot project waarvan we volgende week eindelijk de resultaten mogen tonen na bijna een jaar zwoegen. Best wel spannend of ze het met de grond gaan gelijk maken. Kheb maandag maar een dagje congé gepland om dinsdag met volle energie de resultaten te gaan voorstellen en verdedigen.

Aangezien ik geen enkele avond thuis ben deze week, voel ik me behoorlijk leeg geknepen. Er stonden twee doctoraatsverdedigingen van vrienden inclusief aansluitende receptie op het programma. Een verplicht nummertje maar ze waren heel blij dat ik hen kwam steunen. En tis best wel leuk als je daarna kan doorzakken op café en nog wat bijpraten.

Direct nog een b-feestje en dan een hele zaterdag uitslapen en in het park gaan liggen met interessante lectuur.

Het leven kan soms zo vermoeiend, maar o zo bevredigend zijn :-)

Ik heb de indruk dat ik de laatste dagen op een roller coaster gestapt ben en er maar niet afgeraak. Ik vlieg van hier naar daar zonder echte rustpauzes. Het is pas nu dat ik even rust gevonden heb om over de laatste dagen na te denken en iets in steno neer te pennen:

• symposium met ferme ontgoocheling dankzij politiek debat (misschien toch es op iemand anders stemmen dit jaar?)
  
• een gesprek met Wim De Vilder
  
• cocktailreceptie
  
• wilde trip door Brussel op achterbank van cabrio met twee vrouwen voorin
  
• gezellige babbelen tijdens treinrit naar Gent
  
• ondeugend chatten
  
• eindelijk maffen
  
• sinterklaas is nog ver weg maar waarom denkt iedereen op het werk dat ik die heilig man ben?
  
• broodjesreceptie met supertiramisu met speculoos erin
  
• talk over voetbalrechten (waarom zit ik er naar te luisteren?)
  
• optreden van Bonnie Prince Billy
  
• 15 minuten wachten: "dames en heren, we worden opgehouden in dit station omdat we door een rood sein zijn gereden en we wachten op de toestemming van onderchef om te vertrekken"
  
• 5u maffen
  
• hotdog in blik gevoel in overvolle metro
  
• wakker proberen blijven tijdens les Frans (ça ne marche pas)
  
• aftellen naar optreden Andrew Bird
  

Toeval kan soms zo grappig zijn, zeker op het werk. Blijkbaar gebruiken ze op onze administratie kleurencombinaties om aan te duiden wie de dossierbeheerder is. Als newbie heb ik puur toevallig de laatste beschikbare kleur gekregen: lichtroze.

Onze secretaresse zei nog dat ik het niet persoonlijk moest opvatten. Ze moesten es weten...