Ik kan een boek beginnen schrijven over wat er allemaal kan misgaan bij een vlucht

Na de staking, het bomalarm, de technische panne, de zware mist, de sneeuwval en de afgelaste vlucht was het vorige week opnieuw prijs.

Op voorhand had ik me zorgen zitten maken over het halen van mijn connecting flight die 55 minuten na aankomst in Rome vertrok richting Palermo maar het was uiteindelijk mijn bagage die in Rome achterbleef.

Aan de bagageband was er eerst weinig onrust want we stonden nog met meer dan 10 man te wachten. We hadden echter allemaal prijs. In complete Italiaanse chaos en met grote gebaren begonnen ze dossiers op te stellen om de bagage terug te krijgen.

40 minuten later kon mijn vakantie beginnen. Ik moest het doen met de kleren die ik aanhad en een kostuum. De dagen daarna leenden vrienden me kleren, kocht ik een tandenborstel en ondergoed en ondertussen probeerden we te volgen waar mijn bagage was.

Alitalia had de volgende morgen al mijn bagage gevonden, maar de dag zelf zou het niet meer in Palermo geraken. Vreemd want ze hebben verschillende vluchten per dag naar Sicilië. Uiteindelijk zou het dan nog een extra dag en nog twee telefoontjes (om voor de derde keer te bevestigen waar ik verbleef) duren voor ik 's avonds laat eindelijk mijn bagage in handen kreeg.

Behoorlijk inefficiënt...

Vorig jaar lagen we te braden in een hete aprilzon. Het leek met 28 graden in de schaduw zomer in april. Na mei hebben we de zomer amper nog teruggezien. Nu zorgen koude wind en continue regenvlagen voor een trieste domper.

Wat was mijn vreugde dan ook groot dat ik vandaag op een bankje in het park kon gaan liggen met de zonnestralen die mij huid langzaam op temperatuur brachten. Over straat slenteren met enkel een t-shirt en een dunne zomerbroek aan en genietend van de zon is toch zo relaxerend. Wat kan het leven toch mooi zijn...

Spijtig dat je daarvoor eerst naar Boedapest moet reizen.
Misschien kan ik de zon meesmokkelen in mijn valies...

- mensen die recht staan om een zwangere vrouw of een vrouw die een kind vasthoudt te laten zitten
- een buschauffeur die de deur opent voor laatkomers
- een automatisch uitschuivende ramp voor rolstoelpatienten

het Belgische openbaar vervoer kan nog iets leren van de Fransen.

De Reichstag was het startpunt van een zondagje berlijn. Ik had chance want ik moest maar een halfuurtje aanschuiven. Toen ik de koepel van dichtbij zag, was ik eerst niet onder de indruk. Maar naarmate je er rond wentelt en vanuit verschillende perspectieven steeds andere indrukken krijgt, kan je enkel bewondering hebben.

Via Hauptbanhof ging het richting Hamburgerbanhof oftewel het museum van hedendaagse kunst en ik was aangenaam verrast door een aantal inspirerende werken, waarbij onbekende kunstenaars niet onderdoen voor de Picasso's of Warhols die er net naast hangen.

De rest van de namiddag ben ik op zoek gegaan naar muurrestanten. East Side Gallery heeft heel leuke muurschilderingen maar het is wel een ferm wandeling langsheen de Berlijnse muur. En ook een bezoekje gebracht aan Topografie des Terrors over naziregime en Jodenvervolging.

Berlijn heeft me dit weekend weer aangenaam verrast en geïnspireerd. Ik loop er graag in rond. Het was berekoud met een ijzige wind dus een warme koffie van tijd tot tijd om het lichaam op te warme en de zwaar beproefde voetjes wat rust te geven was wel nodig.

Tot hier het leuke gedeelte, nu is het tijd om hier ook wat te werken.

Het valt me op dat er veel meer gebedeld wordt in de Berlijnse metro dan bij ons. Om de haverklap wordt je lastig gevallen door daklozen die een krantje proberen te verkopen. tIs minder confronterend dan daklozen die gewoon om geld bedelen en voor hen waarschijnlijk ook waardiger maar daarom niet minder irritant.

Ook bij ons heb je types ala 'je suis une pauvre femme avec 3 enfants' die de hele wagon bij elkaar schreeuwen en die op de zenuwen kunnen werken. Dat gaat binnenkort echter verleden tijd zijn, want een nieuw boetesysteem gaat daar geldboetes opleggen.

Is het aanvaardbaar dat mensen om geld bedelen in een metro?

Langzaam door Berlijn wandelend komen langzaam ook de herinneringen van vorig jaar terug naar boven. 13 maanden later ziet Berlijn er nog grotendeels hetzelfde uit, maar ik ben wel een beetje veranderd...

Vorig jaar was Berlijn mijn zoektocht naar 'je ne sais quo'. Zocht ik een relatie of een one night stand. Ik wist het eigenlijk niet en op het einde van de trip was ik nog even rusteloos als aan het begin. Ik wou iets vinden, maar wist ik maar wat.

Als ik er nu op terugkijk lijkt het zo onnozel, misschien zelfs onstabiel. Mijn leven is er sindsdien wel duidelijker op geworden. Ik ben blij met wat ik heb en ik voel me er ook heel goed bij met vele 'ik mis je'-smsjes naar België tot gevolg

Brussels airlines vliegt nog enkel op Tempelhof. Das wel handig want je landt meteen in het centrum van Berlijn. Nazi-overblijfsel Tempelhof is vooral bekend voor zijn functie als luchtbrug tijdens de koude oorlog. Voor mij is het vooral die handige luchthaven met één van mijn favoriete Berlijnse café praktisch om te hoek.

Café Ruben is een ware aanrader: superlekkere koffie en de meest hemelse taart waar er geen superlatieven voor gevonden konden worden. Het water komt terug in mijn mond als ik terugdenk aan de chocolate mousse tärte en de weiss mokka café van deze middag.

Op weg naar mijn hotel was Kochstrasse de volgende stop. Checkpoint Charlie staat daar midden op straat en het is moeilijk te geloven dat het amper 20 jaar geleden is dat het centrum van de stad nog in twee werd gesneden door de Berlijnse muur. Veel blijft er echter niet meer over in het straatzicht. Zelfs de Palast der Republic is bijna volledig ontmanteld en zal tegen mijn volgend bezoek niets meer van overblijven.

Na een korte stop in het hotel, ging het richting het geallieerden museum, wat behoorlijk buiten centrum lag. Eigenlijk is het die ferme afstand niet waard. Heel veel prularia, een aantal interessante voorpagina's van kranten en foto's, een spion sluipbuis en een in tact gebleven entertainmentzaal voor de geallieerden gaan me bijblijven.

Een ander gat in mijn berlijnbezoek van vorige keer was Siegesaule, de gouden engel op de pilaar. Van het vele stappen had ik dorst en honger gekregen dus een Latte en een double chocolate muffin van Starbucks gaan er dan wel in. Ondertussen kwamen de herinneringen aan de statestrip terug boven. hmmm

Unter der Linden afstappen richting Alexander Platz heeft wel iets. Het lijkt een wandeling down memory lane waarbij de langzaam verwijnende Brandenburger Tor plaats ruilt voor de Fernsehturm om dan uiteindelijk te eindigen op een plein dat puur oostblok uitstraalt met haar kille beton.

Ik vertrek straks naar Berlijn.

Hopelijk geen sneeuw deze keer maar ik ben op de ergste sneeuwstorm voorbereid. Een verwittigde homo ...

Ik wil ook eens terug naar die leuke plekjes van vorig jaar. Hopelijk zijn ze nog steeds even leuk...

> meer foto's van vorig jaar

Terug thuis maar het is niet zonder kleerscheuren...

Met een huurauto vertrokken we van centrum New York naar Boston. Aan een auto met een supergevoelige rem gewoon worden terwijl je door het drukke NY rijdt en af en toe bruusk tot stilstand komt, zorgt voor heel wat getuuter zelfs als je maar 10km/u kan doen door de verkeersdrukte. Stalen zenuwen en een snel aanpassingsvermogen zorgden er echter voor dat we na een half uur veilig en wel op de intercity zaten en 5u later zonder kleerscheuren in Boston toekwamen.

Boston is een heel Europees aanvoelende stad. Het heeft heel veel oude gebouwen, een ontelbaar aantal universiteiten, gezellige bars, ... Het deed me heel sterk aan Gent denken maar dan 10x groter. Boston is één van de progressiefste steden van de VS en daarom zijn er ook maar weinig gay bars. Homo's gaan vooral uit in het gewone uitgaansleven en das eigenlijk wel cool. Waar kennen we dat van ;-)

Je zag er wel veel meer dikke mensen dan in New York. Het zijn zo van die superdikke types die zich aan een slakkegangetje vooruit slepen en waardoor je goesting in een middagmaal opeens veel minder wordt.

Qua verblijf waren we met ons gat in de boter gevallen. Bij het binnenkomen van The Beach Tree Inn bleken er homebaked cookies op ons te wachten en elke dag kregen we nieuwe cookies die altijd even subliem smaakten. Het ontbijt met vers gesneden fruit, homemade cereals en getoast brood was om van te watertanden. Het voelde net zoals thuis, alleen beter ;-)

Na 13 dagen, 3 steden en ontelbaar veel vervoersmiddelen zat onze trip erop. Hij was heel slecht begonnen, maar die stakingshel was het meer dan waard want we hebben ongelofelijk veel leuke dingen gezien en meegemaakt.

De gayscene in NY spreidt zich uit tussen 12th en 19th Street in de buurt van 8th Avenue. Je hebt er heel wat bars, winkeltjes en resto's:

- Gym, een gay sports bar waar vooral volk zit die op zoek is naar sportief gespierd volk maar het zelf niet is. Gelukkig waren er ook een paar uitzonderingen.
- de G, een pre-party bar waar er op los gecruised worden met leuke elektro en mixes. qua muziek één van mijn favoriete gay bars.
- party @ Splash met een vreselijk optreden van RuPaul en dreunende kokorico muziek, plek waar je gegarandeerd touche hebt indien je seks wil
- vynl, kitscherig restaurant met simpson-motief tafels en poppen van bekende sterren aan de muur & Justin Timberlake in het toilet ;-)

Je kan van de New Yorkse homo's moeilijk zeggen dat ze schuchter zijn. Ik had bijna een vliegenmepper nodig om ze van me af te slaan. De eerste 10 minuten had ik al 3 keer iemand die met me naar bed wou en tegen dat de avond vorderde raakte ik langzaam de tel kwijt van onsubtiele aanrakingen, slechte openingszinnen of heel directe vragen. NY is behoorlijk decadent en waarschijnlijk wordt je als je daar woont binnen de kortse keren een megaslut. Desalnietemin is het voor ego best es aangenaam om zoveel aandacht te krijgen. :-)

De grappigste situatie was eigenlijk in de star bucks in de gay street. Een gast vroeg me of hij de cinemapagina's mocht lenen. Na het bekijken van de pagina's vroeg hij of ik niet met hem naar de film wou. Subtiel ;-)

Een musical kon niet ontbreken tijdens ons verblijf in NY. Na lang twijfelen verkozen we Wicked boven Avenue Q. Wicked geeft een heel andere twist aan Wizard of Oz, waarbij de boze heks niet zo slecht is als iedereen laat blijken en niets is wat het eigenlijk lijkt.

De broadway productie was af. Fantastisch decor dat verbaasde en songs om je vingers bij af te likken. Overgiet dat met wat leuke heksenhumor en sterke acteerprestaties en je krijgt een heel aangename avond.

Het verhaal zelf vond ik heel sterk tijdens de eerste 90 minuten, maar de laatste 45 minuten die het eigenlijke Wizard of Oz verhaal vanuit een ander standpunt vertelt, vond ik iets teveel bij de haren gegrepen...

Na 12uur treinen met Amtrack bereikten we NY. Met het constante getuuter van auto's en de sirenes van de hulpdiensten wisten we meteen waarom het 'the city that never sleeps' heet.

Langzaam nam de charme van New York ons echter in. Slenteren langsheen de avenues, lopen doorheen central park, rondhangen op union square, lezen in een starbucks met een latte bij de hand, staren naar hip knap volk, eten in een trendy restaurantje met een justin timberlake pop op 't wc, musicals, ...

Er is altijd wel iets te beleven in NY, maar daarnaast kan je er ook heerlijk tot rust komen. I'll be back...

In Montreal hadden we kaartjes gekocht voor de NHL ijshockey match tussen Canada en Atlanta. De zaal met 20.000 toeschouwers had indrukwekkende beeldschermen en een projectiesysteem dat de hele ijsvloer kon bedekken met bijvoorbeeld een bewegende vlag voor het volkslied...

De match zelf was best spannend en eindigde in verlengingen en strafschoppen. Ik snap de nogal rare buitenspelregels niet helemaal die continu het spel stilleggen. Daarnaast is hun foutensysteem ook nogal raar, want als je een tegenstander tegen de muur ramt, wordt je enkel bestraft als er een puk in de buurt is. Very odd.

Het spel lag dus heel vaak stil, waardoor er heel wat sponsors hun ding konden doen. Dat zijn vaak entertainende dingen zoals de kus van de match waarbij de camera's er een aantal koppels uit het publiek onverwacht uitpikken en hen passioneel laten zoenen. Er zaten ook twee heteromannen bij, die dan maar fake meededen met het spel :-)

Het was ook opvallend dat het heel stil bleef bij doelpunten van Atlanta en de zaal heel uitbundig werd toen de Candazen scoorden. Ofwel ligt Atlanta heel ver van Montreal ofwel durfden die supporters geen kick te geven omdat ze als minderheid bang waren van die stoere Canadese beren.

Tenslotte... het aantal bier, popcorn ed dat ik daar heb zien aanvoeren, daar kan je een hele concertzaalfuif mee voederen! Die massaconsumptie kost ook stukken van mensen, want 9,5$ voor een frisse pint is er echt wel over.

Montreal heeft een heuse gay village. Rue Sainte-Catherine bevat cafeetjes, winkeltjes en restaurantjes voor holebi's en is versierd met foto's van holebikoppels en regenboogvlaggen. Zelfs het metrostation heeft regenboogkleuren aan de gevel gehangen. Het voelt nogal vreemd aan om je eigen gay cocoon te hebben...



Eén van die restaurants is Slo On. Het is een hippe en trendy plek waar de oberts even lekker zijn als het eten. Het aanwezige volk was dat echter veel minder. Na het eten kwamen we bij een zondagse gay t-dance terecht, waar het twieoo-gevoel zich langzaam van mij meester maakte. I didn't feel like dancing...

Twee dagen later ging ik iets lezen in de gay starbucks waar blijkbaar heel wat mannen zaten om te zien en gezien te worden. De ober kende een paar Nederlandse woorden en vertelde dat Montreal stikte van de Waalse en Nederlandse homo's en maar weinig Vlamingen. Hij kon me echter niet uitleggen wat al die Nederlanders daar zoeken.

's Avonds ondekten we nog een saloonachtige bar met pool waar je bier per liter kon kopen. De lesbo's waren goed vertegenwoordigd, want in de rest van de straat minder het geval is.

De zaterdagmorgen van ons vertrek zag alles er nog rooskleurig uit, want aan de Air France desk in BXL Zuid bevestigden dat onze vlucht doorging. We wisten niet goed wat voor hel en chaos ons te wachten stond in Paris CDG.

Alles is ingepakt... Op het laatste moment heb ik zelfs mijn internationaal paspoort nog erbij gelegd. Als de staking bij Air France geen roet in het eten gooit, zit ik morgen zelfde tijd aan de andere kant van de oceaan.

Tot binnen 2 weken...

De trip naar Noorwegen had een aantal nachtelijke verrassingen in petto. Irritante snurkers heb je overal, een giechelende nachtelijke snurker komt al minder voor maar in Oslo vind je er nog. Dat was echter niks vergeleken met wat me die ene nacht in Finse overkwam.

Een slaapzaal met 30 matrassen, de één naast de ander en ik pikte er de meest bizarre slaapbuur uit. Pas rond middernacht toen de anderen gingen slapen, beseften we dat we omsingeld waren door giechelende meisjes. De drie andere jongens in de slaapzaal hadden voor de veiligheid een matras in de hoek gekozen.

Mijn buur maakte me wakker toen ze binnenkwam en waarschuwde me "i scream and become very angry when i sleep" en "i’m also very cuddly and horny". Het zorgde meteen voor hilariteit en veel meisjesgegiechel. Het zeveren ging nog even door en ik ging er vlot in mee.

Opeens deed ze het licht aan, want "i want to check you out!". We vielen in de smaak. Niet alleen bij haar maar ook bij de andere meisjes. Zou het een nachtmerrie worden van gefrustreerde meisjes die zich op 2 onschuldige jongens werpen? Gelukkig niet...

Ze deed het licht terug uit en begon te wriemelen in haar slaapzak. "Do you want to have my bra" vroeg ze. Ik antwoordde nogal gevat dat ik eerst nog moest sparen voor borsten alvorens ik die nodig had.

Toen een paar andere meisjes in slaap vielen, dook er hier en daar gesnurk op. Eén van de meisjes kreeg een heel diepe ademhaling, die op klaarkomgeluidjes leek. Mijn buur raakte meteen in extase en schreeuwde het uit: “she’s taken in the ass and she’s liking it.”

Haar originele waarschuwing bleek trouwens niet ongegrond. ’s Nachts kroop ze steeds dichter naar mij. Gelukkig is mijn slaapzak een stevige barrière. Op een gegeven moment schrok ik nogal bruusk wakker toen die naast me begon te gillen en schreeuwen in haar slaap. Sinds wanneer is slaapwandelen uit de mode?

Noorse meisjes zijn vreemd!

Na het kleine Bergen bracht de trein ons naar Flåm, één van de steilste treinritten ter wereld langs veel watervallen. Van Flam ging het met de bus naar Vassbygdi waar de trektocht eindelijk kon beginnen.

De komende dagen stond er een heel gevarieerd landschap op het menu: wondermooie watervallen op dag 1, een rotsparcours en bergdalen op dag 2 en de hogere oorden op dag 3. De tocht op zich was niet zo moeilijk, maar de weersomstandigheden verzwaarden het enorm.

Rotsen in combinatie met modder betekent slipgevaar en mijn onhandige zelve is natuurlijk een paar keer tegen de vlakte gegaan dus ik zat behoorlijk onder de modder. De vele regenval van de voorgaande dagen had ook de rivieren doen aanzwellen waardoor een eenvoudige rivercrossing plots een moeilijke opdracht werd om je voeten droog te houden. Eenmaal hebben we zelfs onze schoenen uitgetrokken en met blote voeten door het ijskoude water getrokken. Het was niet voor herhaling vatbaar.

Het was uiteindelijk dag 3 dat de grote beproeving werd. Ijskoude wind en dikke regendruppels 4u aan een stuk zorgden ervoor dat we helemaal doorweekt geraakten. Het ploeteren en slippen door de sneeuw, waar ik op een gegeven moment zelfs tot op mijn middel in doorzakte verslond energie. Toen het erbij begon te hagelen en te sneeuwen zat ons enthousiasme ver onder nul.

Een hut bracht beschutting en toen pas merkten we dat we onderkoeld waren. Klappertandend trokken we de natte kleren uit en dook ik mijn slaapzak in om me op te warmen, terwijl we de stoof probeerden aan te steken. Na anderhalf uur waren we er terug klaar voor en gelukkig bleken de weergoden ons beter gezind tijdens het laatste stuk.

Het weer zorgde ervoor dat het één van mijn zwaarste tochten tot nu toe was, maar de schitterende natuur maakte de beproeving meer dan de moeite waard.