De zestienjarige Juno zorgt voor opschudding wanneer ze zwanger geraakt van Pauley. Een abortus is niets voor haar dus ze besluit op zoek te gaan naar adoptieouders en komt bij een hip yuppiekoppel terecht.
Juno is een charmante film waarbij de grote mond van Juno je langzaam inpalmt met haar vreemde situatie. Er wordt voldoende tijd besteedt aan het uitdiepen van de karakters en dat helpt om mee te voelen met de personages.
Het is verrassend dat een zwaar thema als tienerzwangerschap voor dergelijke feelgoodfilm kan zorgen.
Het leven van de futloze huismoeder Matty wordt grondig overhoop gegooid wanneer ze op de parking van den Ledebergse Colruyt tegen den truck van den Johnny botst. Een vlammende ruzie mondt uit in passie, maar kan de 12 jaar jongere trucker haar vent die er vanonder is met een jong ding doen vergeten?
Aanrijding in Moscou zorgt voor een lach en een traan. Het is charmerende, gezellige en grappige film van Vlaamse bodem, waarbij vooral de sterke prestatie van Barbara Sarafian als Matty heel erg blijft nazinderen. Het Gents accent en de sfeerzetting zorgen voor een sterke herkenningsfactor, die waarschijnlijk ook wel deels bepaald wordt doordat het gefilmd werd in de buurt waar ik 6 jaar naar school ging.
Indien de andere films van de tweede Fait Divers reeks even grote pareltjes blijken te zijn dan wacht ons nog een sterk Vlaams filmjaar.
Llewyn zijn leven verandert drastisch als hij een gruwelijke moordscène ontdekt en met 2,5 miljoen aan de haal gaat. Hij moet het op een lopen zetten want verschillende mensen met uiteenlopende bedoelingen zitten achter hem aan.
De nieuwste film van de gebroerders Coen is heel bevreemdend. Hij voelt heel anders aan dan wat je gewoon bent.
Je wordt meegesleept in een prachtig in beeld gebracht verhaal van eenzame personages op de loop voor het onvermijdelijke. Er zit veel actie in wat behoorlijk ongewoon is voor de Coens maar dan wel in de juiste mate en met een zekere subtiliteit waar de verbeelding van de kijker de rest invult. De lugubere kantjes hebben vaak een grappige insteek omdat Chigurgh totaal geen gevoel voor humor heeft.
En dan is de film plots gedaan zonder grote climax. Onconventioneel, maar het past wel in de soberheid en traagheid van de film. Dus je behoudt dat bevreemdend gevoel van in het begin tot bij het verlaten van de cinema.
De achtjarige Marjane geniet een moderne opvoeding in het Iraanse Téhéran. Na de revolutie en de val van het regime, verandert haar leefwereld drastisch. De intrede van de hoofddoek is enkel het begin van de beknotting van de vrijheid...
Deze autobiografische animatiefilm van Marjane Satrapi brengt op een wonderlijke manier het harde maar soms ook vertederende manier haar levensverhaal. Ondanks het zware thema slaagt ze er door haar speelse manier van vertellen aangevuld met kleine anekdotes in om het zware thema makkelijker verteerbaar te maken.
Een jong meisje dat sterft tijdens de geboorte van haar dochter, zorgt ervoor dat een verpleegster op zoek gaat naar de familie van de baby. Ze wordt langzaam ondergedompeld in de russische onderwereld.
David Cronenberg heeft de duistere kantjes van de Londense underworld opgezocht in Eastern Promises en dat vertaalt zich in een erg ruwe, brutale en in your face film, waarvan het gewelf af en toe nogal gortig is.
Cronenberg slaagt erin een geloofwaardige film neer te zetten en heeft een oog voor detail in zijn beeldvorming. De vechtscène in de sauna is een choreografie.
"Paranoid Park" van Gus van Sant draait rond hoe skater Alex reageert nadat er iets vreselijks gebeurd is.
Door van de hak op de tak te springen wil de film de chaotische denkwijze van iemand net na een ongeval nabootsen, maar daardoor komt de film nooit op kruissnelheid terecht. De acteurs die via MySpace gevonden werden zijn overtuigend, maar het verhaal is dat minder.
Dankzij het Filmfestival kwamen we gisteren in de wondere wereld van La Antenna terecht, een surrealistische Argentijnse film over hoe televisie en haar dictatoriale directeur een stad in zijn greep houdt.
In de stad kan enkel nog ‘La Voz’ spreken, de andere inwoners hebben enkel nog woorden maar geen stem. Met haar engelengezang houdt ze de kijkers in haar ban en daarvan wil de directeur misbruik maken om ook de woorden van de kijkers te stelen. Gelukkig blijkt de zoon van La Voz ook over een stem te beschikken, die de stad zou kunnen bevrijden van de gemene plannen van de dictator.
De zwart wit film is gebaseerd op de stomme film van vroeger, dus de woorden worden op het scherm afgebeeld en een klassieke soundtrack zorgt voor de juiste sfeerschepping, waarbij enkel de stemmen van La Voz en haar zoon af en toe tussenkomen. Het concept zorgt voor een heel bevreemdende filmervaring die op zich een break is van het drukke cinemageweld.
De film is knap uitgewerkt met een aantal leuke speciale effecten waarbij er vaak speels wordt omgegaan met de woorden op het scherm. Heel knap en heel betoverend.
De laatste twee weken kregen we een spoedcursus 'Asperger-syndroom' dankzij het Van Themsche proces. De film Ben X over een licht autistische jongen met asperger is dan ook brandend actueel. Nick Balthazar liet zich voor Ben X inspireren door een 17-jarige jongen die zich een paar jaar geleden van het leven benam door van het Gravensteen te springen.
Ben is anders dan andere jongen. Hij kan zich niet gemakkelijk uitdrukken en hij vlucht weg in een gamewereld waarbij hij samen met Scarlite van het ene in het andere avontuur beland. Ze is zijn ‘healer’ die hem door de moeilijke momenten van het spel en zijn eigen leven leidt. Anders zijn betekent ook dat hij continu gepest wordt op school, maar dat loopt ferm uit de hand.
De film verliest wat aan vaart elke keer als er documentaireachtige footage getoond wordt of er weer es overgeschakeld wordt naar gamebeelden, maar uiteindelijk is het wel een beklijvende film die je doet nadenken over hoe jongeren omgaan met leeftijdsgenootjes die anders zijn.
Enkel het einde kon me niet zo bekoren. Het leek iets te fake en ik denk dat de rauwe realiteit hier beter zou zijn geweest. Desalniettemin een sterke Vlaamse film.
Het Filmfestival is terug in de Gentse binnenstad neergestreken en dit jaar is het Vooruit opnieuw een festivalhotspot waar behalve films ook heel wat ander lekkers te beleven valt.
Onder het motto ‘Almost cinema’ kan je de Vooruit even binnenwandelen en gratis 6 installaties kan bezoeken die spelen met het concept film zonder echt een film te zijn.
Twee installaties vond ik heel verassend. Enerzijds wordt er een gangsterfilm die geprojecteerd werd door 12 diaprojectoren zo in te stellen dat statische beelden elkaar heel snel opvolgden. Een heel maffe ervaring waarbij de film in slow motion beweegt.
Anderzijds komen ook de singing in the rain fans aan hun trekken want 8 paraplus klappen open en dicht op het ritme van de muziek. Hilarisch om te zien en zeer charmant.
Control vertelt het verhaal van Joy Division frontman Ian Curtis, die op 22-jarige-leeftijd zelfmoord pleegt omdat hij het succes en de liefde voor 2 vrouwen niet meer aankan.
Fotograaf Anton Corbijn is met deze film aan zijn debuut toe. Zoals we van zijn foto's en videoclips gewoon zijn slaagt hij er met deze debuutfilm in een heel speciale sfeer te creëren waar beeld en muziek op elkaar zijn afgestemd. Verbluffende cinematografie om je vingers van af te likken.
Ondanks de prachtige beelden is er toch iets mis met de verhaalvertelling waarbij er soms niet diep genoeg ingegaan wordt op bepaalde verhaalwendingen en andere zaken dan veel te lang aanslepen.
Lang geleden dat ik nog zo aangeslagen uit de cinema gekomen ben. Ik moest nog even bekomen in de cinemazetel.
The Bubble vertelt op een beklemmende manier hoe moeilijk het is om als Jood en Palestijn te leven in Tel Aviv/Nabloes. De ontluikende liefde tussen die twee homo's wordt langzaam overschaduwd door de gruwel van de oorlog en het terrorisme.
Beklijvende film die heel realistisch lijkt en je meesleept in een leefwereld die ons gelukkig vreemd is.
De Harry Potter films in de cinema gaan bekijken is een goeie gewoonte geworden. De vijfde in de reeks "Harry Potter and the Order of the Phoenix" stelde niet teleur. Lekker donker, lekker meeslepend en een aangenaam voortkabbelend plot.
Vooral Professor Umbridge die orde op zaken komt stellen vond ik een aangename toevoeging aan het plot. Ze is zo 'campy' dat het gewoon megagrappig wordt.
Misschien moet ik toch maar es de boeken lezen ook...
Vier tienerjongens overleven in een typisch Vlaams dorpje waar amper iets te beleven valt in de jaren 90, maar hun laatste zomer samen krijgt plots onverwachte wendingen als er een nieuw meisje in het dorp opduikt.
Joost Wijnants zorgt voor een nostalgische trip met heel wat komische oneliners. Heel herkenbaar, want wie heeft geen kattekwaad uitgespookt op die leeftijd of flaters begaan bij zijn eerste stapjes op verleidingsvlak.
Aangenaam filmpje, dat misschien iets korter en met meer diepgang kon, maar alleszins wel duidelijk maakt dat Joost Wijnants een leuke aanwinst is voor het Belgische filmlandschap.
Oost-Berlijn 1984, Stasi-agent Wiesler krijgt opdracht de gewaardeerde toneelschrijver Dreymann af te luisteren. Door binnen te dringen in het leven van anderen begint Wiesler zijn geloof in de partij en het socialisme langzaam af te brokkelen.
Das leben der anderen is een harde confrontatie met de harde realiteit van het verleden en de politieke intriges met machtsmisbruik die schering en inslag waren tijdens de koude oorlog, maar het is ook een boeiende karakterstudie.
De regisseur slaagt erin het DDR te ensceneren met zijn typische kleuren en het Wiesler-personage straalt op sommige momenten echt wel dreiging uit.
The Good Shepherd is een complexe en intrigerende film over contraspionage en het ontstaan van de CIA. Edward (overtuigend gespeeld door Matt Damon) werkt zich langzaam op tot dé contraspionage-expert van de Amerikaanse overheid en leert dat niemand te vertrouwen is. Deze verhaallijn concentreert zich rond een aantal belangrijke geschiedkundige momenten zoals WOII, de koude oorlog en het Cubaanse varkensbaai-debâcle.
Ondertussen zit ook zijn privéleven verweven in alles wat hij doet en heeft het een belangrijke invloed op zijn werk. Edward kiest duidelijk de CIA boven zijn privéleven en slaagt er niet in om een goeie echtgenoot of vader te zijn of om zijn dromen waar te maken.
Een tragisch verhaal dat het moet hebben van een intrigerend spelletje schaak op hoog niveau zonder te vervallen in grote schiet of knalclichés zoals bij James Bond of The Bourne Identity.
Ik heb er van genoten maar als laatavondfilm is hij toch behoorlijk complex met al zijn tijdsprongetjes om 3uur lang er de aandacht bij te houden.
Vrijdagmorgen stond in de les Frans de film L'enfant van de gebroeders Dardenne op het menu. Het was een leuke ontdekking van deze Gouden Palm winnaar uit 2005.
Bruo en Sonia zijn twee jongeren die vechten om rond te komen en daarnaast hun kindje moeten groot brengen. Bruno heeft heel wat duistere zaakjes om aan geld te komen en zelfs diefstal of zijn eigen kind verkopen, schrikt hem niet af.
L'enfant is een haal rauw en realistisch beeld van hoe sommige mensen aan de rand van de maatschappij het bijzonder zwaar hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Pijlijke realitycheck.
Met dit slechte weer ben ik gisterenavond laat eindelijk nog es naar de film geraakt. Dagen zonder lief stond al lang op het verlanglijstje, maar met dat mooie weer binnen gaan zitten, was niet echt verleidelijk.
Na Steve+Sky slaagt Felix Van Groeningen terug een prent neer te zetten met heel wat herkenbare momenten van alledaagse mensen en hun alledaagse leven. Een samenhangende vriendenkliek van toen die elkaar nu nog door dik en dun steunt ook al zien ze elkaar veel minder. Ze doen terug lekker gek en proberen zo te ontsnappen aan hun alledaags leventje, maar het besef komt er wel dat het toch niet meer is zoals vroeger.
De film kabelt langzaam voort en heeft af en toe een dipje, maar het is vooral een heel aangename en herkenbare nostalgietrip van een stel begin dertigers die heel leuk afsluit op een pianoversie van “Something” van Lasgo.
Eindelijk nog es in de cinema geraakt voor het pareltje 'Curse of the Golden Flower' van Yimou Zhang. Net zoals met zijn vorige films 'Hero' & 'House of Flying Daggers' slaagt hij er opnieuw in om op een heel arty manier zijn verhaal te verbeelden: prachtige kleren, decors, een gevoel voor enscenering, ... t is om je vingers bij af te likken.
Het is ook zijn bloederigste film van de drie. De veldslag bij het keizerlijk paleis bevat heel wat ingenieuze aanvallen en verdedigingsmechanismes, maar het is vooral het rondvliegend bloed dat aan je oogbol blijft kleven.
Een voormiddagje vrij want ik moet vanavond werken (lees: networken), dus even de tijd om wat bij te benen met het bloggen. Maandagavond zijn we naar de bioscoop geweest en ik wil er nog wat over kwijt.
Na het meesterlijke Sin City keek ik uit naar 300, de verfilming van een ander graphic novel van Frank Miller. De vormgeving is weer dik in orde, maar hoeveel gespierde mannentorso's kan je elkaar te lijf zien gaan, vooraleer je het geeuwen zijn vrije loop moet laten. De film heeft gewoon weinig om het lijf qua verhaal en 2u lang gespierde mannentorso's kijken is overkill.
Desondanks toch een aantal leuke oneliners zoals "Mannen, eet maar een hartig ontbijt. Want vanavond dineren we in de hel!"
De zestienjarige Juno zorgt voor opschudding wanneer ze zwanger geraakt van Pauley. Een abortus is niets voor haar dus ze besluit op zoek te gaan naar adoptieouders en komt bij een hip yuppiekoppel terecht. 
