"kMoet je iets vragen" zei hij met aarzelende stem. De daaropvolgende stilte maakte duidelijk dat ik hem wat moest aanmoedigen om de vraag te stellen.

"Mag ik bij jou komen logeren? ... Voor onbepaalde duur?" zei hij terwijl hij me met puppie-oogjes aankeek. We hadden het de dagen daarvoor al een paar keer over samenwonen gehad want zijn huidige situatie was langzaam onhoudbaar geworden zodat het moment gekomen was om iets nieuw te zoeken. Ik had me toen min of meer filosofisch afgevraagd of hij dan niet beter bij me introk...

De vraag was plots concreet geworden en een gevoel van opwinding gemengd met onzekerheid ging door mijn lijf. Het idee van hem elke avond te zien en samen alles te delen zag ik helemaal zitten, maar was het niet te vroeg om nu al te gaan samenwonen? De angst om de relatie stuk te maken door de stap te vroeg te zetten was aanwezig, maar mijn hartje twijfelde niet... "ja!" klonk het met luide stem

Langzaam door Berlijn wandelend komen langzaam ook de herinneringen van vorig jaar terug naar boven. 13 maanden later ziet Berlijn er nog grotendeels hetzelfde uit, maar ik ben wel een beetje veranderd...

Vorig jaar was Berlijn mijn zoektocht naar 'je ne sais quo'. Zocht ik een relatie of een one night stand. Ik wist het eigenlijk niet en op het einde van de trip was ik nog even rusteloos als aan het begin. Ik wou iets vinden, maar wist ik maar wat.

Als ik er nu op terugkijk lijkt het zo onnozel, misschien zelfs onstabiel. Mijn leven is er sindsdien wel duidelijker op geworden. Ik ben blij met wat ik heb en ik voel me er ook heel goed bij met vele 'ik mis je'-smsjes naar België tot gevolg

Hij is de laatste 6 dagen blijven logeren en tleek allemaal zo lekker huiselijk. Hem in bed nog een dikke kus geven 's morgens vroeg alvorens ik naar mijn werk vertrok. De geur van het eten dat op het fornuis staat gaar te worden als je 's avonds thuis komt. Samen de boodschappenlijst bespreken. Al babbelend en knuffelend in slaap vallen.

Ik heb begot nog nooit iemand de sleutel gegeven van mijn appartement en nu opeens wel. Het lijkt allemaal zo snel te gaan, maar het voelt zo goed aan en ik voel me zo geborgen bij hem.

Dat is lang geleden...

Deze week zijn we een maand samen. De tijd vliegt en het lijkt wel gisteren toen we elkaar voor het eerst kusten.

Hoe meer ik hem zie, hoe meer de band versterkt en hoe groter de verliefdheid wordt. In het verleden was het vaak omgekeerd en moest ik na 3 of 4 weken pijnlijk vaststellen dat het maar een crush was.

In de laatste moeilijke dagen wou ik zijn stem horen om mijn hart uit te storten of in zijn beschermende armen even de realiteit ontduiken. Hij kikkert me op en brengt de glimlach terug op mijn gezicht.

Hij...

Bij het binnenkomen prikkelde zijn achtergebleven geur langzaam mijn neus.
Ik keek even naar de zetel waar hij een halfuur daarvoor nog knuffelend in mijn armen lag.
Een tinteling ging langzaam door mijn lijf.
En ik begon af te tellen totdat de trein ons terug zou samenbrengen...

Hij kwam het station van Leuven binnen en prikkelde mijn aandacht. Ik keek naar hem, hij keek naar mij.

Een toevallige ontmoeting...

We babbelden anderhalf uur zonder veel aandacht te hebben voor de omgeving. En dan haalde de trein ons terug uit elkaar...

Zou ik hem terugzien?

Het Belfort wees 2u aan toen ik vannacht van een scheef cocktailfeestje richting vooruit trok voor Spunk. VG heeft duidelijk een nieuw elan gevonden op fuifvlak en durft al iets meer te experimenteren. Naast de klassiekers dreunden ook Daan, Bloc Party, Justice en consoorten door de boxen.

Bij VG feestjes word ik meestal met mijn geschiedenis geconfronteerd: vrienden die ik lang niet gezien heb, ex-dates, ex-vriendjes.

Een beetje onverwacht stond ook mijn ex-vriendje uit Rotterdam plots voor mijn neus. Het was onze eerste ontmoeting sinds ik het 3 maanden geleden uitmaakte. Vreemd eigenlijk dat ik geconfronteerd werd met alle leuke dingen die me op hem deden verliefd worden maar tegelijk besefte ik ook dat ik het terecht afgemaakt had. Kheb geen spijt van die 2 leuke zomermaanden. Misschien was die ontmoeting wel een goede afsluiter van 2007.

Kben trouwens ook b&b! tegengekomen. tIs in het echt een even leuk koppel als op hun blog.

Onze relatie is niet meer.

Een lange afstand is niet ideaal om een relatie van nul op te bouwen. Je kan geen brede basis creëren voor je relatie omdat je elke keer bijna van nul moet beginnen als je elkaar hoogstens 1 keer per week ziet. Op 8 weken was de relatie amper geëvolueerd. Het was een leuke tijd, maar het was tijd om de realiteit onder ogen te zien.

De laatste twee maanden hebben me geleerd dat lange afstandsrelaties niet mijn ding zijn. Ik wil een vriendje waar je ’s avonds spontaan mee kan afspreken en meerdere keren per week kan zien.

Paul McCarthy (VS, °1945)focuses on sex and aggression and in doing so criticizes the symbolic violence in our culture, which is teeming with mass media and family values. Paintings, videos, performances and sculptures are the arsenal for a scorching attack on the culture which the artist lives in.

He continues to surprise us, at present with monumental inflatable sculptures, which can be up to thirty metres high. The creations are reminiscent of the inflatable figures used in the ad world. McCarthy appropriated an existing phenomenon and literally disfigures it.

More pics

Tijdens de treinrit van Rotterdam naar Gent keek ik even terug op ons romantisch weekendje. Een lange afstandsrelatie moet het hebben van heel intense momenten als je eindelijk eens samen kan zijn. Die worden afgewisseld met de kalme periodes waar je elkaar niet ziet, je eigen ding doet en verlangt naar elkaar terug te zien.

Als je elkaar maximum één keer per week ziet dan pers je er zoveel mogelijk uit totdat je compleet leeggezogen in je bed crasht op zondagavond: op café, dance parade, pre-party met zijn vrienden, elektroclubben bij Her Zimmerman, stadswandeling, dag van romantiek in park, ...

Misschien moeten we het de volgende keer op een rustig romantisch avondje in de zetel houden.

Zonder het al te goed te beseffen zat ik met een lief op 160km afstand van Gent. Onder het motto ‘beter een lief op lange afstand dan geen lief’ nam ik me voor om er het beste van te maken en gewoon van dag tot dag te zien hoe we daarmee zouden omgaan.

Veel smskes, een duur telefoontje en langdurige msn gesprekken konden de drang om elkaar te zien niet stillen. Drie weken zonder elkaar leek dan ook een marteling en het duurde niet lang alvorens we halverwege een tussenoplossing hadden... een zondagnamiddag Antwerpen.

De glimlach kwam waarschijnlijk tot aan mijn oren toen hij me eindelijk om de hals vloog in Antwerpen Centraal nadat de trein met een uur vertraging was toegekomen.

Die namiddag sluierde we door ‘t Stad, ontdekte wat nieuwe pleintjes, de charmes van de zomer van antwerpen en konden we vooral elkaar wat beter leren kennen. Het voelde opnieuw zo logisch aan.

Het valt me op hoe gelijkaardig we naar de wereld rondom ons kijken, maar ook dat er een aantal andere overeenkomsten zijn qua interesses. Ik besef echter ook wel dat er nog heel wat zaken zijn waar we het op 2 weken tijd nog niet over gehad hebben en waar we misschien tegenovergestelde meningen zullen over hebben.

Er was ook heel wat puberale verliefdheid die zelfs de treinconductrice een grote glimlach bezorgde toen ze voor ons afscheid moest zorgen.

Het werd weer een lange week smachten naar het volgende terugzien.

Vier dagen later stond hij terug in Gent. Had onze leuke maandagavond er iets mee te maken of was het puur toevallig? We vonden elkaar terug in de drukte bij het concert van Milow.

Een boombaldans, een knuffel in de salsabar en subtiele aanrakingen tijdens de irish coffee op de vlasmarkt, meer was er niet nodig om duidelijk te maken dat het wel snor zat tussen ons. Het voelde zo natuurlijk aan en die magie zou het hele weekend blijven duren.

Gezellig de stad en elkaar ontdekken en van de ene grappige situatie in de andere belanden... Het was een betoverend weekend dat zo goed aanvoelde. Vreemd dat je na een week al het gevoel kan hebben alsof je iemand al veel langer kent.

Aangezien het Gentse Feesten was, werd hij meteen met een deel van mijn vriendenkring geconfronteerd. Hij paste zich vlot aan en viel in de smaak bij mijn vrienden.

Het langdurige knuffelende en kussende afscheid zondagavond op het perron maakte duidelijk dat Cupido ons allebei ferm te pakken hadden. We leken twee verliefde pubers smachtend om elkaar snel terug te zien...

's Avonds durfden we er via sms eindelijk de term 'relatie' op te plakken. Wat me nog met een grotere smile op de Gentse Feesten deed rondlopen en ervoor zorgde dat mijn vrienden spontaan 'een beetje verliefd' begonnen te zingen. :-)

Een date op de Gentse Feesten?!? I must be out of my mind! Gentse Feesten zijn om te feesten, vrienden terug te zien en onverwacht nieuwe mensen te leren kennen, maar effectief afspreken... nee toch! Waar was ik mee begonnen!

Om een ramp te voorkomen had ik een paar veiligheidsboeien ingebouwd, zodat ik de date kon dumpen indien nodig. Een vriendin ging me smsen om te zeggen waar ze uitging. Alles was in plaats maar het ging zo anders uitdraaien...

Door het regenweer zochten we eerst de knusse omgeving van de Pink Flamingo's op voor een kennismakingsgesprek. De tijd vloog voorbij en het ene onderwerp vloeide vlot in het andere over. Het leek alsof we elkaar al een eeuwigheid kenden.

Er stonden een paar goeie groepen aangekondigd dus we trotseerden het natte weer. De romantiek van een paraplu werd al snel duidelijk toen de hemelsluizen opengingen en met The Frames als begeleiding werd het met de minuut gezelliger en romantischer zo lekker knus op elkaar gepakt onder zijn veel te kleine paraplu.

Vervolgens was het swingen op Daan. Via de binnenwegen geraakten we nog op een paar meter van het podium terwijl het plein al goed gevuld was. De kleine meisjes achter ons klaagden over onze lengte dus we draaiden ons 45 graden zodat we nog net het podium zagen, maar ook naar elkaar gedraaid waren. Je moet de meisjes toch een zicht gunnen en naar elkaar kijkend dansten we lekker zwoel en verleidend op de muziek. Ik kon me nog net inhouden hem niet te kussen, want ik wou de magie nog even vasthouden.

De nacht eindigde op de Vlasmarkt met de belofte elkaar vlug terug te zien.

- ik laat je naam continu vallen in elk gesprek met vrienden
- elk smsje van jou zorgt voor een gigantische glimlach
- ik tintel van ongeduld als jouw trein het station binnenrijdt
- ik kan maar geen afscheid nemen als de trein ons terug uit elkaar haalt

Het leek een onschuldige mailtje

kunnen we niet eens binnekort afspreken?
wil je persoonlijk eens spreken,...

Aangezien we elkaar al een paar maanden kenden, had ik niet meteen een idee van wat hij wou bespreken. Amoureus, probleemke of gewoon wat bijpraten.

Ik gaf hem mijn nummer en dan begon de miserie... 22 smskes in 50 uur tijd. Het gerinkel van mijn gsm begon me langzaam aan rillingen te bezorgen met berichtjes ala "ik wil jou... alleen" en "ik wil bewijzen wat je betekent voor me"

Origineel antwoorde ik nog ala "ik ben niet verliefd, dus laten we gewoon zien wat het afspraakje geeft", maar dat verschoof na een paar smsjes snel richting "ik denk niet dat we bij elkaar passen". De reacties waren heel emotioneel en veranderden continu van aard.

De iritaties werden er niet minder om en ook mijn vrienden begonnen het op hun heupen te krijgen van dat continue gerinkel tijdens ons avondje op café.

Er zat dan ook maar één ding op. Het afspraakje afblazen en heel erg duidelijk maken dat er geen kans was op een relatie. De smsjes stopten en ik kreeg terug rust.

Twee dagen later kwam ik een vriend tegen die dacht dat ik een relatie had met die smser. Bleek dat er op zijn msn mijn naam en een hartje stond achter zijn naam. Dus de irritatie stijgde nog meer door dergerlijk puberaal gedrag. Gelukkig staat er ondertussen al een andere naam vermeld. Dergelijke crushen zijn blijkbaar (en gelukkig) snel inwisselbaar.

"Weet je nog die eerste ontmoeting in de Twieoo, toen we zo heerlijk slowden. Wel, dan was ik verliefd op jou..." zei hij in een moment van eerlijkheid. "Das toeval, ik ook." antwoorde ik zonder blozen.

Het was 7 jaar na die eerste slow en we hadden toevallig dezelfde trein richting Gent genomen. Ik had hem de afgelopen jaren enkel maar sporadisch gezien. Hij was ondertussen in een langdurige relatie beland en samen een huis gekocht.

Dertig minuten lang bijpraten en pijnlijk tot de vaststelling komen dat hij eigenlijk nog steeds de ongeremde, straight looking cutie was die hij 7 jaar geleden ook was.

Vreemd hoe levens rare wendingen zouden kunnen nemen als je op een bepaald moment voldoende initiatief had getoond.

Pluk de dag! Pluk de cuties op het moment dat ze passeren ;-)

"Op liefde staat geen leeftijd" zie een oud en wijs man ooit es tegen mij.

Het klopt dat leeftijd niet de beslissende factor is in een relatie en dat liefde vaak irrationeel is en opduikt zonder met van die dingen rekening te houden. Leeftijd is echter ook een indicator van levenservaring, relatie-ervaring en levensvisie. Naarmate je meer beleeft ga je anders tegenover alles aankijken. Echter sommige hebben dat al op jonge leeftijd, anderen zullen nooit die rijpheid vinden.

"Wat maakt het uit als de ene 50 en de andere 60 is..." zei diezelfde grijze man.

Als je jong bent kan dat verschil al veel groter aanvoelen. De één studeert, de ander werkt. De één woont thuis, de ander kan als geldverdiener doen wat die wil. Het zorgt voor meer verschillen en er is veel meer moeite nodig om op elkaar af te stemmen... maar dan nog zou het geen belemmering mogen zijn om te kijken of het al dan niet klikt.

Liefde... In het begin spring je elkaar om de hals, kan je amper van elkaar blijven en maak je van elke gelegenheid gebruik om tussen de lakens te duiken.

Na een tijdje komt er slijt op die liefde en sta je voor de keuze van enerzijds doorgaan en elkaar eeuwige trouw beloven onder het mom van we passen bij elkaar maar de vonken springen er niet meer van af of anderzijds andere wegen opzoeken.

Hoeveel liefdes overwinnen de tand des tijds? En is het zinvol om te blijven zoeken naar de liefde die blijft doorgaan zoals een Duracel konijn of hou je het bij een verstandsrelatie...

Gisterenavond, vanmiddag en vanavond is mijn drink met verschillende vrienden steeds op een discussie over het vinden van een lief uitgedraaid.

Hieronder even de discussies samenvatten...

• je neemt beter de tijd om iemand te leren kennen. als de persoon het serieus meent zal die er twee maanden later ook nog zijn.
  
• een lief moet op dezelfde golflengte zitten, je aanvoelen. weten dat er iets mis is, ook al zeg je het niet expliciet.
  
• in een relatie moet je elkaar voldoende vrijheid kunnen geven om ergens alleen naartoe te gaan, anders verstikt de relatie
  
• relaties met groentjes zijn gedoemd om te mislukken omdat ze nog niet weten wat ze zoeken. een relatie heeft meer levenskansen als beide partners weten wat ze zoeken en wat ze willen
  
• top en top of bottom en bottom gaat niet gemakkelijk samen. de kans dat je lief het dan op een ander gaat zoeken vergroot

Bovenstaande zijn dus een aantal regeltjes die een relatie meer levenskansen geven, maar aangezien liefde irrationeel is, zullen ze niet noodzakelijk nageleefd worden.

Een goeie vriendin organiseerde deze namiddag voor haar 25ste verjaardag een kinderverjaardagsfeestje - net zoals vroeger - met heel wat lekkers en spelletjes. Het werd een heel ontspannen en aangename namiddag met heel wat onbekenden uit haar verschillende vriendenkringen.

Bij het binnenkomen had ik meteen oogcontact met een behoorlijk knappe alternatieve jongen. tWerd een heel aangename kennismaking met een grappige en sociaal geengageerde jongeman. Eigenlijk wel veel leuker om zo nieuwe mensen te leren kennen, dan via chatten, online profielen of de oorverdovende omgeving van een fuif. Tijd dat er meer vrienden dergelijke feestjes organiseren en hun brede vriendenkring optrommelen.

Waarschijnlijk vraag je je af of het iets wordt met mijn ontmoeting van deze namiddag... ik denk het niet. Hij is 21 en een leeftijdsverschil van 7 jaar lijkt me moeilijk te overbruggen. Het deed me echter wel de afgelopen weken terug wat in perspectief plaatsen en beseffen dat er nog leuk potentieel volk rondloopt.