naarmate de dag nadert dat hij het ziekenhuis mag verlaten,
groeit ook de angst dat niets meer zoals vroeger zal worden...

hoe groot gaat de schade van vorige week zijn?
laat zijn geest hem in de steek?
gaat hij midden in de nacht pannekoeken staan bakken?

gaat die hulpeloosheid verdwijnen?
zien we ooit die stevige rots in de branding terug?

het komt hard aan om hem in dergelijke toestand te zien omdat er weinig van de stevige persoonlijkheid van vroeger nu bovendrijft

life's a bitch...

na wat er donderdag gebeurd is, krijgen de laatste weken langzaam een context die veel duidelijk maakt.

zijn vreemd gedrag van de laatste weken dat ik eerst als een nogal late midlife crisis bestempelde met bruuske beslissingen om dingen te kopen en te verkopen, mood swings en slome levenswandel krijgt opeens een heel andere betekenis als ik er vanuit ga dat hij waarschijnlijk al langer doorhad dat zijn lichaam niet meer functioneerde zoals hij gewoon was.

'wel willen maar niet kunnen' is iets dat niet in zijn woordenboek staat, dus ik kan me voorstellen dat de frustraties momenteel groot zijn.

de situatie verbetert en hopelijk mag hij volgende week naar huis. het blijft echter bang afwachten of we hiermee dit hoofdstuk finaal kunnen afsluiten of dat in tegendeel dit een begin van een lange lijdensweg wordt met een dramatische afloop.

Het leven hangt aan een zijden draadje. Een smal briesje kan plots je leven ondersteboven blazen, waarbij alles wat je voor zekerheid beschouwde na een gsm gesprek plots niet zo zeker meer lijkt.

Na bang afwachten op intensive care is de toestand terug stabiel, maar het gevaar is nog niet geweken...

De onzekerheid over hoe het verder moet blijft