Daar stond ik dan in het Musée d'Orsay tussen een aantal impressionistische meesterwerken. Mijn gedachten dwaalden af naar mijn vorig bezoek. Als 17-jarige snotaap werd ik toen overdonderd door de aanwezige kunst.
Het leven zag er toen zo eenvoudig uit. Een soort naïviteit filterde de ruwe kantjes van deze wereld weg en misschien was het wel daarom dat het impressionisme me toen zo aansprak.
De aanwezige kunst zei me deze keer wat minder en slechts een paar Van Goghs konden nog de aandacht inpalmen. Mijn smaak is duidelijk geëvolueerd en mijn visie op de wereld evenzeer...
Een paar maanden na de heropening pakte het MSK uit met de overzichtstentoonstelling 'British Vision' waarin de grootste kunstenaars uit twee eeuwen Britse kunst te zien zijn. Een paar dagen voor het afsluiten geraakte ik ook eindelijk es in het MSK.
Het valt op hoe gevarieerd de Britse kunst uit de periode 1750-1950 wel is. Er is veel aandacht voor kunstwerken waarbij de dagelijkse realiteit op geslaagde manier en met een stevige knipoog of heel maatschappijkritisch worden weergegeven.
Anderzijds is er gekozen voor visionaire kunst waar technologie, natuur of religie een hoofdrol spelen. Door de manier van weergeven laten ze vaak een stevige indruk na aangezien je vaak even gefascineerd moet blijven stil staan en zoeken naar wat het betekent.
Paul McCarthy heeft na het Antwerpse Middelheim ook het Gentse SMAK onder handen genomen, verbouwd en omgetoverd tot een spookhuis met piraten, dwergen met veel te grote oren, perverselingen, porno en gigantisch veel ketchup.
Je waant je soms in een compleet andere wereld die fucked up is en op andere momenten worden bepaalde wereldse aspecten uitvergroot als maatschappijkritiek. Het beklijft maar blijft steeds zeer bevreemdend. Bij het buitenkomen kom je langzaam terug in je normale denkwereld maar het bezoek laat zowiezo zijn sporen na.
Mijn favoriet was Bunker Basement: foto's van Bush, Queen Elisabeth en Osama die wild te keer gaan in een bank. Het gevoel van "Bush fucks with us" eindelijk es visueel voorgesteld.
Kunstenaar, visionair, rebel of simpelweg gestoord. De publieke opinie is nogal verdeeld over zijn kunst (pure rommel volgens sommigen). Het is alleszins kunst die doet nadenken (is dat niet het hoofddoel van actuele kunst?) en waar je niet zonder mening naar buiten zal gaan.
Paul McCarthy (VS, °1945)focuses on sex and aggression and in doing so criticizes the symbolic violence in our culture, which is teeming with mass media and family values. Paintings, videos, performances and sculptures are the arsenal for a scorching attack on the culture which the artist lives in.
He continues to surprise us, at present with monumental inflatable sculptures, which can be up to thirty metres high. The creations are reminiscent of the inflatable figures used in the ad world. McCarthy appropriated an existing phenomenon and literally disfigures it.
De regen hield vandaag een rustdag, dus onze timing was perfect voor een namiddagje fietsen in de Vlaamse Ardennen. Als stadsjongen bleken de 50km een sportieve uitdaging maar afzien was het zeker niet en van stijve spieren heb ik voorlopig nog geen last.
Pas als je de frisse plattelandslucht inademt merk je hoe veel frisser en gezonder die aanvoelt dan een wandeling door de stad. Ik zie me echter nog niet verhuizen naar waar het ene dorpke van 100 inwoners het andere opvolgt en iedereen iedereen kent. Ik hou wel van het anonieme van een stad waar alles wat je nodig hebt binnen handbereik te vinden is.
Wat ik echter wel mis is de gezonde lucht. Als je doorheen het platteland koerst merk je pas het grote verschil op met wat voor vuil je in een stad inademt, zeker als de auto's in grote getallen voorbij je deur passeren.
Na bijna 4 jaar en een zeer geslaagde renovatie gaat dit extra lange pinksterweekend het Museum voor Schone Kunsten terug open. Zondagnamiddag zelf es gaan kijken en 't was over de koppen lopen, want 't zag zwart van 't volk.
Meteen als je binnenkomt valt de geslaagde keurencombinaties van de muren op. De donkergrijze band van de inkomhallen hebben een aantrekkend maar tegelijk ook relaxerend effect. Je hoorde dan ook hier en daar "Scheun hé!" reacties.
Een weg banend door de volksmassa viel het op dat het MSK niet kan uitpakken met een zaal vol van één grote artiest, maar toch een aantal verrassende publiekstrekkers in huis heeft: Ensor, Permeke, Rodin, Rubens, Van Rysselberghe, Magritte, ...
Twee uur later stond ik terug buiten de gerenoveerde gevel met fries en het engelenbeeld te aanschouwen.
Moest je nog zin hebben om het te aanschouwen, rep je want deze namiddag is het nog gratis... Er stond gisteren om 4u wel een wachtrij om binnen te geraken toen ik mij een weg naar buiten geworsteld had…
Daar stond ik dan in het Musée d'Orsay tussen een aantal impressionistische meesterwerken. Mijn gedachten dwaalden af naar mijn vorig bezoek. Als 17-jarige snotaap werd ik toen overdonderd door de aanwezige kunst. 
