Met een vreemd gevoel begon mijn missie om een einde te maken aan onze 30-jaar-durende band. Zouden ze me proberen ompraten, smeken om te blijven of kwaad worden?

Ik stapte binnen en zei koelbloeding "ik wil mijn rekening afsluiten". Het werd een droge reactie "mag ik uw bankkaart" van de onbekende achter het glas, die de indruk gaf dat hij dergelijke vragen de laatste maanden wel vaker hoorde.

Twee bankkaarten minder en 3 handtekeningen later stond ik terug buiten.

Mijn geld brengt vanaf nu eindelijk terug meer op dan de prijsstijgingen van de laatste maanden, want met een miezerige 1,5%+0,5% kan het enkel in waarden dalen.

Het is ondertussen al een paar weken geleden maar ik herinner me vooral nog hoe strak en stomend het optreden van dEUS in de AB was.

Voor het eerst heeft dEUS twee CD's met dezelfde bezetting overleefd en dat valt ook op het podium te merken. De verschillende artiesten staan er duidelijk als groep en zijn duidelijk op elkaar ingespeeld. Hun muziek klinkt strak en het typisch rommelige van dEUS komt maar af en toe bovendrijven. Ik mis het niet...

De oude bekenden zoals Instant Street, Suds & Soda en Nothing really ends voelen bekend aan en zorgden voor de nodige stoom in het publiek. Suds & Soda krijgt een extra dimensie die wat vreemd maar toch vertrouwd aan voert.

Maar ook nieuwkomers The Architect en Slow worden omarmd door het publiek en klinken funky. De nieuwe dEUS verrast en doet ons hunkeren naar meer nieuwe nummers.

Het concert zakt echter af en toe in elkaar en is misschien te wijten aan de rare setlist. Er is nog ruimte voor verbetering en dan krijgen we ferm vuurwerk krijgen we een waar goddelijk optreden. Maar toch toonde dEUS zijn grootsheid ...

> Foto's: Gewoon Toon

De beide kanten weigeren nu obstinaat te doen wat nochtans in hun mogelijkheden ligt en eisen dat de andere partij 'een geste' zou doen. Ze lijken daarmee nog het meest op jongetjes die om het verst in de sneeuw proberen te pissen. Op doodrijders die een rotvaart op elkaar afstormen, wachtend wie het eerst het stuur gaat omgooien.

Wat en wie, buiten hun eigen ego en testosteron, daarmee gediend is, blijft een open vraag. Mocht het iemand onder hen de illusie koesteren dat deze volgens de betrokkenen standvastige en moedige houding stemmen zou kunnen opleveren, dan volstaat een bezoek aan om het even welk café in Vlaanderen of Wallonië om die illusie te doorprikken.

Wanneer gaat dit stelletje peuters eens opgroeien? Beseffen ze niet dat er belangrijker zaken zijn dan deze drie letters die langzaam mijn strot uitkomen. Deze regering zou beter eens beginnen regeren dan van de ene communautaire crisis naar de andere te zwenken want er zijn dringende socio-economische zaken die eindelijk eens aangepakt moeten worden.

Het is pijnlijk dat we al sinds 10 juni wachten op een slagkrachtige regering die goed bestuurt...

Een oorverdovend gegil van tienermeisjes deed even vrezen dat we op een backstreet boys concert beland waren, maar het bleek voor The Kooks te zijn.

De Britse hitmachine klonk wel lekker gesmeerd en had de nodige tricks om de uitverkochte AB te laten smelten, springen en gillen, maar ik miste voldoende afwisseling om mij 75 minuten lang te bekoren.

De nummers lijken teveel op elkaar. Twee nieuwe nummers klonken iets anders en dat stemt me hoopvol voor de toekomst.

Tijd voor nog es een alternatief feestje voor 'foute' jongens en meisjes...



Ik vraag me alleen af of de combinatie Los Ninos en MakeUp zo bij elkaar past, maar vrijdag zien we wel of het al dan niet vloekt...

Daar stond ik dan in het Musée d'Orsay tussen een aantal impressionistische meesterwerken. Mijn gedachten dwaalden af naar mijn vorig bezoek. Als 17-jarige snotaap werd ik toen overdonderd door de aanwezige kunst.

Het leven zag er toen zo eenvoudig uit. Een soort naïviteit filterde de ruwe kantjes van deze wereld weg en misschien was het wel daarom dat het impressionisme me toen zo aansprak.

De aanwezige kunst zei me deze keer wat minder en slechts een paar Van Goghs konden nog de aandacht inpalmen. Mijn smaak is duidelijk geëvolueerd en mijn visie op de wereld evenzeer...